Lekarz

Z Wikipedii

Lekarz – osoba posiadająca właściwe kwalifikacje, potwierdzone wymaganymi dokumentami, do udzielania świadczeń zdrowotnych, w szczególności do: badania stanu zdrowia, rozpoznawania chorób i zapobiegania im, leczenia i rehabilitacji chorych, udzielania porad lekarskich, a także wydawania opinii i orzeczeń lekarskich, w zakresie swojej specjalizacji (art. 2 ustawy opublikowanej w Dz.U. 2005 nr 226 poz. 1943)^[1].

[edytuj] Kształcenie lekarzy w Polsce

W Polsce tytuł lekarza zdobywa się kończąc sześcioletnie, jednolite studia na wydziale lekarskim uczelni medycznej (wyjątek od Deklaracji Bolońskiej).

Dyplom lekarza jest równorzędny z dyplomem magistra.

Prawo wykonywania zawodu lekarza zdobywa się po odbyciu trzynastomiesięcznego stażu podyplomowego oraz zdaniu z wynikiem pozytywnym Lekarskiego Egzaminu Państwowego. Zasady wykonywania zawodu lekarza reguluje ustawa^[1] o zawodach lekarza i lekarza dentysty.

[edytuj] Specjalności lekarskie

Znaczny rozwój nauk medycznych spowodował konieczność wprowadzenia specjalizacji podstawowych i szczegółowych. Tytuł lekarza specjalisty w danej specjalności medycznej uzyskuje się po odbyciu trwającego zwykle 5-6 lat szkolenia w trakcie pracy zawodowej. Szkolenie lekarza przed uzyskaniem tytułu specjalisty w szczegółowej specjalności (tj. możliwej do uzyskania dopiero po zakończeniu szkolenia w podstawowej specjalności) ze względu na procedury administracyjne oraz wymogi formalne trwa zwykle około 15-20 lat, licząc od momentu rozpoczęcia studiów.

Do roku 1999 r. obowiązywał dwustopniowy system specjalizacji. Po dwóch – trzech latach szkolenia lekarz otrzymywał tytuł "lekarza danej specjalności" np. lekarz chorób wewnętrznych – tzw. I stopień specjalizacji. Jeśli zdecydował się na kontynuowanie specjalizacji, mógł zdobyć tzw. specjalizację II stopnia i tytuł "lekarza specjalisty" danej specjalności – np. lekarz specjalista chorób wewnętrznych. Ordynatorem oddziału może zostać tylko lekarz specjalista (II stopnia) w danej specjalności.

Obecnie funkcjonuje jednostopniowy system specjalizacji – tj. możliwe jest jedynie uzyskanie tytułu specjalisty danej specjalności w trakcie jednolitego szkolenia trwającego zwykle 5-6 lat.

W chwili obecnej lekarze mogą specjalizować się w 40 specjalnościach podstawowych:

• 1. Anestezjologia i intensywna terapia
• 2. Audiologia i foniatria
• 3. Chirurgia dziecięca
• 4. Chirurgia klatki piersiowej
• 5. Chirurgia ogólna
• 6. Chirurgia plastyczna
• 7. Chirurgia szczękowo-twarzowa
• 8. Choroby wewnętrzne
• 9. Choroby zakaźne
• 10. Dermatologia i wenerologia
• 11. Diagnostyka laboratoryjna
• 12. Epidemiologia
• 13. Genetyka kliniczna
• 14. Kardiochirurgia
• 15. Kardiologia
• 16. Medycyna nuklearna
• 17. Medycyna pracy
• 18. Medycyna ratunkowa
• 19. Medycyna rodzinna
• 20. Medycyna sądowa
• 21. Medycyna transportu
• 22. Mikrobiologia lekarska
• 23. Neonatologia
• 24. Neurochirurgia
• 25. Neurologia
• 26. Oftalmologia
• 27. Onkologia kliniczna
• 28. Ortopedia i traumatologia narządu ruchu
• 29. Otorynolaryngologia
• 30. Patomorfologia
• 31. Pediatria
• 32. Położnictwo i ginekologia
• 33. Psychiatria
• 34. Psychiatria dzieci i młodzieży
• 35. Radiologia i diagnostyka obrazowa
• 36. Radioterapia onkologiczna
• 37. Rehabilitacja medyczna
• 38. Transfuzjologia kliniczna
• 39. Urologia
• 40. Zdrowie publiczne

oraz 28 specjalnościach szczegółowych (po uzyskaniu jednej z odpowiednich - tzn. określonych rozporządzeniem Ministra Zdrowia - specjalizacji podstawowych):

• 1. Alergologia
• 2. Angiologia
• 3. Balneologia i medycyna fizykalna
• 4. Chirurgia naczyniowa
• 5. Chirurgia onkologiczna
• 6. Choroby płuc (Pulmonologia)
• 7. Diabetologia
• 8. Endokrynologia
• 9. Farmakologia kliniczna
• 10. Gastroenterologia
• 11. Geriatria
• 12. Ginekologia onkologiczna
• 13. Hematologia
• 14. Hipertensjologia
• 15. Immunologia kliniczna
• 16. Kardiologia dziecięca
• 17. Medycyna paliatywna
• 18. Medycyna sportowa
• 19. Nefrologia
• 20. Neurologia dziecięca
• 21. Neuropatologia
• 22. Onkologia i hematologia dziecięca
• 23. Otorynolaryngologia dziecięca
• 24. Reumatologia
• 25. Seksuologia
• 26. Toksykologia kliniczna
• 27. Transplantologia kliniczna
• 28. Urologia dziecięca

Natomiast lekarze dentyści mogą specjalizować się w następujących specjalnościach:

• 1. chirurgia stomatologiczna
• 2. chirurgia szczękowo-twarzowa
• 3. ortodoncja
• 4. periodontologia
• 5. protetyka stomatologiczna
• 6. stomatologia dziecięca
• 7. stomatologia zachowawcza z endodoncją
• 8. zdrowie publiczne
• 9. epidemiologia

Dwustopniowy system specjalizacji w Polsce wprowadzono po II wojnie światowej ze względu na ogromny niedobór kadry lekarskiej i konieczność skróconego szkolenia specjalistów oraz chęć jak najszybszego "poprawienia" danych statystycznych dotyczących liczby specjalistów (w statystykach podawano łączną liczbę specjalistów bez informacji o stopniu). W tym ostatnim aspekcie Polska wzorowała się na ZSRR, gdzie istniały nawet 3 stopnie specjalizacji. W systemie dwustopniowym przeważnie stosowano zasadę trzyletniej specjalizacji I stopnia i dwuletniej II stopnia.

Dość szybko system dwustopniowy uległ wynaturzeniom:

• coraz mniejszy odsetek specjalistów I stopnia rozpoczynał specjalizację II stopnia (przeważnie byli to pasjonaci, szczególnie w mniej popularnych specjalnościach – np. medycyna sądowa, mikrobiologia, patomorfologia. W pozostałych specjalnościach II stopień zaczynali przede wszystkim ci, którzy mieli szansę na ordynaturę) – uzasadnieniem nierozpoczynania u pozostałych były albo naciski przełożonych (w prowincjonalnych szpitalach często ordynatorzy w obawie przed "konkurencją" utrudniali rozwój zawodowy innym lekarzom ze swego oddziału) albo brak większych korzyści ze zdobycia II stopnia (jeśli ktoś nie chciał się starać o ordynaturę, to nie miał żadnych korzyści z II stopnia, bo i specjalista I i II stopnia mógł otworzyć gabinet prywatny);
• niemało osób wydłużało okres szkolenia specjalizacyjnego (szczególnie w II stopniu) nawet do kilkunastu i 20 lat.

Tytuł lekarza otrzymują także absolwenci medycyny weterynaryjnej (lekarz weterynarii) oraz stomatologii (lekarz dentysta). Absolwenci medycyny uzyskują tytuł zawodowy "lekarza", choć w powszechnym użyciu jest nie posiadający umocowania prawnego zwrot "lekarz medycyny".

Przypisy

[edytuj] Zobacz też

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o lekarzach

Zobacz w Wikiźródłach tekst Przyrzeczenia Lekarskiego

• felczer
• lekarz dentysta
• lekarz weterynarii
• lekarz rezydent
• lista polskich lekarzy
• Naczelna Izba Lekarska
• Przyrzeczenie Lekarskie
• psycholog
• uczelnie medyczne w Polsce

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Dz.U. 2005 nr 226 poz. 1943
• Centralny Rejestr Lekarzy – (baza podstawowych informacji o lekarzach i lekarzach dentystach)
• Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego – (podział i programy poszczególnych specjalizacji lekarskich)
• Informacja NIK o funkcjonowaniu systemu przygotowania kandydatów do zawodu lekarza (2006)